Beste Wanita,
Ik heb erg genoten van jullie artikelen en het bekijken van de videos op de Parrotwatch website. Ik vind het erg knap hoe jij en Wancho die kleintjes opvoeden. Ik vroeg me echter af hoe jullie het voor elkaar krijgen dat al die hongerige kuikens even veel krijgen van het eten dat jullie verzamelen. Want hoe kan je voorkómen dat de grotere jonkies de kleinere niet simpelweg opzij duwen en alles alleen opeten?
Geraldine

Beste Geraldine,
Ik ben er blij dat zoveel mensen, net als jij, het zo leuk vinden om mijn kuikens te zien opgroeien op het internet. Als Wancho en ik bij het nest aankomen met het eten dat we vergaard hebben van de planten in de mondi, dan gaan we om beurten het nest in. De kuikens horen ons dan al aankomen en beginnen dan al om hun eten te schreeuwen dat het een lieve lust is. En nu ze al wat groter zijn dan worden ze ook heel wild en hollen ze naar de ingang van het nest om maar het eerste te eten te krijgen. Maar als verantwoordelijke ouders kijken wij altijd goed wie er het hardst eten nodig heeft, want die schreeuwen het luidst. En die krijgen dan ook het eerst eten, maar toch letten we ook goed op dat het eerlijk verdeeld wordt onder iedereen, zodat ook de kleinsten genoeg te eten krijgen.
Jammer genoeg zijn er echter ook tijden dat er niet voldoende eten te vinden is, en dan moeten we het anders doen om te zorgen dat er er toch wat kuikens blijven leven. Hier op Bonaire is het weer niet altijd goed voorspelbaar, dus leggen wij, net als sommige andere vogels, onze eieren onregelmatig, waardoor we kuikens van verschillende leeftijden in ons nest hebben. Als er dan niet genoeg eten is, dan kunnen we makkelijk de grotere kuikens uitzoeken om te voeren en verliezen we niet teveel kostbaar voedsel aan de kuikens die het toch niet gaan halen.
Gelukkig is er dit jaar voldoende eten en kunnen we iedereen voldoende eten geven.
Lora Wanita

Beste Wanita,
Ik ben erg van streek door het feit dat de kuikens van een aantal van je soortgenoten dit seizoen toch weer is geroofd of gewoon natuurlijk doodgegaan. Is dit abnormaal of worden er ieder broedseizoen nesten geplunderd en kuikens geroofd. En sterven er veel kuikens? Hoe kan dat toch gebeuren?
Marianne

Beste Marianne,
Het is inderdaad verschrikkelijk als deze dingen gebeuren, maar helaas is het de realiteit. Ieder broedseizoen zijn er lora’s die hun nesten of jonkies verliezen. Sommige jaren is het veel erger dan andere jaren. In een bijzonder droog jaar kan voedselschaarste leiden tot het verhongeren van de jongste kuikens. We vertrouwen op vruchtbare jaren om de populatie weer op peil te krijgen. De redenen voor het mislukken van een nest zijn uiteenlopend en het gebeurt op verschillende tijdstippen. Kuikens zijn het meest kwetsbaar voor verhongering in hun eerste levensdagen omdat ze dan nog geen reserves hebben waar ze op kunnen teren. Wanneer ze wat ouder zijn is het risico groter dat stropers ze weghalen omdat het dan makkelijker voor ze is om de kuikens in leven te houden.
Jammer genoeg kunnen die gevangen vogels natuurlijk niet mee helpen om het aantal vrije vogels in stand te houden.
Groeten,,
Lora Wanita

Beste Wanita,
Ik was vreselijk geschokt toen ik vorige week las over de papegaaienkuikens die door een stroper uit een van de nesten, die door het Parrotwatch team in de gaten werden gehouden, zijn weggehaald.
Als dat bij mensenbaby’s zou gebeuren zou het een verschrikkelijke tragedie zijn. Vier baby’s in één keer ! Ik vroeg me af hoe jullie papegaaien zoiets zouden ervaren. Het is toch verschrikkelijk als jullie zoveel tijd en liefde aan jullie kinderen hebben besteed.
Patrick

Beste Patrick,
Hartelijk dank voor je sympathie. Ik zal jullie medeleven doorgeven aan het gezin in kwestie. Hoewel deze rampen nog regelmatig plaatsvinden op Bonaire, is het nog steeds een grote schok iedere keer als er weer jongen uit de vrije natuur worden geroofd, vooral wanneer ze nog op zo’n jonge leeftijd zijn dat het moeilijk is om goed voor ze te zorgen.
Onderzoek dat door jullie soort (mensen dus), is verricht toont aan dat volwassen papegaaien minstens zo intelligent zijn als een mensenkind van vijf jaar oud. – in mijn bescheiden opvatting moet dat trouwens een zeer geniaal kind zijn, ahum -.
De papegaaien in deze tests konden kleuren, vormen en grootte onderscheiden. Ze konden zelfs tellen en woorden vervoegen.
Hoe denk je dat een kind van vijf jaar oud zich zou voelen als je haar gezin wegnam? Papegaaien zijn ook zeer sociale dieren. Je hoeft allen maar Dos Pos te bezoeken tegen het eind van het jaar, waar we groepen van wel meer dan 100 vogels vormen. Wij merken het als er een individuele vogel plots verdwijnt, dus je kan je voorstellen wat het betekent om in één keer al je kinderen kwijt te raken. We kunnen ook niet zomaar weer opnieuw beginnen. Het aantal keren dat we nageslacht kunnen produceren wordt gelimiteerd door onze biologische bouw, en we berekenen het zodanig dat onze kuikens geboren worden in de tijd dat er het meeste eten voorhanden .. eh... voorvleugels is. Nu weer opnieuw beginnen is simpelweg geen optie. Dit zijn dan ook droeve tijden voor onze soortgenoten.
Nogmaals bedankt voor je medeleven,
Lora Wanita

Beste Wanita,
Het was bijzonder interessant om je op 'Parrotwatch' te zien. We hebben er enorm van genoten. Mijn vrouw en ik vroegen ons overigens af hoeveel eieren je nou eigenlijk legt per jaar, en of je ze allemaal op dezelfde dag legt? Wat we eigenlijk ook willen weten is of jullie meer dan één keer per jaar een nest uitbroeden?
Lars Gundersen, Kralendijk

Beste Lars,
Hartelijk bedankt voor je mooie woorden en je zeer interessante vragen. Ik heb zelf dit jaar al vier eieren gelegd en ik vind dat meer dan voldoende! De dames-lora's leggen het liefst drie tot vier eieren per jaar. Soms leggen we er ook wel vijf maar dat doen we niet graag.
Normaliter begint onze broedtijd in april, maar het hangt erg van het weer af. Dit jaar is het bijvoorbeeld behoorlijk droog geweest en dan lopen we een paar weken achter op ons schema, en sommigen van ons zijn zelfs pas begonnen. We leggen dan om de twee dagen een ei, omdat het vrij zwaar werk is voor zo'n kleine papegaai als wij zijn, en we moeten dan ook veel eten om onze energie op peil te houden.
Zoals je wel begrijpt is het veel werk om vier kleintjes op te voeden. Als je zelf kinderen hebt zul je dat vast wel begrijpen Lars! Daarom redden we het maar één keer per jaar.
Ik hoop van harte dat ik al je vragen heb beantwoord. Blijf kijken en hou contact.
Met vriendelijke groet,
Lora Wanita